Sommige opdrachten beginnen met een briefing, een planning en een duidelijke einddatum. En sommige opdrachten beginnen ergens onderweg aan een eigen leven.
Dit is zo’n opdracht.
Het verhaal begon in 2006. Theo en Petra Scholten van driejuni kregen van Woningcorporatie Zeist (inmiddels Woongroen) de opdracht om de geschiedenis van Kerckebosch, een wijk in Zeist die vanaf de wederopbouw in 1956 een enorme ontwikkeling had doorgemaakt, vast te leggen. Niet alleen stenen en woningen, maar vooral de mensen die er woonden, hun verhalen en de manier waarop de wijk steeds met de tijd veranderde.
Theo legde vast wat er te zien was. Petra verzamelde een schreef de verhalen. Samen brachten ze een halve eeuw Kerckebosch in beeld. Dat resulteerde in 2016 in het boek “Een halve eeuw wonen in Kerckebosch • De (r)evolutie van een wijk in Zeist“. Een prachtig tijdsdocument vol foto’s, verhalen en knipsels, waarin je bijna letterlijk door de geschiedenis van de wijk wandelt.
Van boek naar samenwerking
In 2015/2016 verzorgden wij de technische ontwikkeling van het boek en de productiebegeleiding. Niet het meest zichtbare onderdeel van zo’n project, maar wel eentje waar behoorlijk wat komt kijken. Want een boek bedenken is één ding. Er uiteindelijk voor zorgen dat alles technisch klopt en daadwerkelijk goed uit de drukkerij komt, is een ander verhaal.
Vanaf 2010 veranderde Kerckebosch opnieuw ingrijpend. De oude wijk maakte plaats voor een compleet nieuwe, duurzame woonomgeving. De vraag werd dus vanzelf interessant: wat gebeurt er als je niet alleen terugkijkt op een wijk, maar ook het hele proces van verandering volgt? Vanaf dat moment werd de tweede helft van het verhaal vastgelegd.
Een opdracht die bleef ontwikkelen
Van 2019 tot en met 2024 werkten we samen aan het tweede boek. Vijf jaar lang schoven we steeds een stukje verder op richting de uiteindelijke publicatie.
En juist dat is zo bijzonder aan dit project. Het was geen kwestie van een ontwerp maken, goedkeuren en klaar. Het ontwerp groeide mee met het verhaal. We werkten aan het boek, scherpten dingen aan, maakten keuzes over beeld en vorm en hielden ondertussen het eerste boek tegen het licht. Want als je twee boeken naast elkaar gaat uitbrengen, wil je natuurlijk dat ze familie van elkaar zijn.
Daarom kreeg boek 1 een redesign en ontwierpen we een sleeve waarin beide boeken uiteindelijk samenkwamen. Het eindresultaat: twee verschillende boeken, één samenhangend verhaal en een fysieke bewaardoos voor een belangrijk stukje Zeister geschiedenis.
In september 2024 was het zover. Boek 2 “De cirkel is rond • De weg naar duurzaam samen wonen in Kerckebosch” verscheen en daarmee kwam bijna twintig jaar documenteren, schrijven, fotograferen, ontwerpen en produceren samen. Een mooie afronding van een bijzonder project.
Het beste uit elkaar halen
Voor mij is dit misschien wel het mooiste aan zo’n samenwerking. Een goede samenwerking draait niet om twee partijen die precies hetzelfde kunnen. Juist niet. Theo kijkt met een fotografisch oog naar de wereld en weet een gevoel in beeld te vangen. Petra is goed in het boven tafel krijgen van verhalen en het laten spreken van mensen. Dat zie je ook terug in hoe driejuni zichzelf omschrijft: beeld en verhaal zijn er onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Wij kijken vervolgens weer anders naar zo’n project. Naar vorm, samenhang, techniek, leesbaarheid en de vraag hoe je al die losse onderdelen samenbrengt tot één geheel.
Dat levert natuurlijk ook discussie op. En gelukkig maar. Want de beste dingen ontstaan wat ons betreft niet wanneer iedereen elkaar voortdurend gelijk geeft, maar wanneer je elkaar uitdaagt om het nóg beter te maken.
Een opdracht met een bewaarfactor
En misschien is dat uiteindelijk de leukste conclusie. We hebben niet alleen twee boeken gemaakt. We hebben meegewerkt aan iets dat bedoeld is om te bewaren.
Verhalen van bewoners. Foto’s van een wijk. Herinneringen aan een tijd die voorbij is. En tegelijkertijd een document over hoe een wijk zichzelf opnieuw uitvindt. Dat maakt deze opdracht voor ons bijzonder. Niet omdat hij bijna twintig jaar duurt, maar omdat hij laat zien wat er kan ontstaan wanneer je elkaar de ruimte geeft om langdurig samen te werken.
Onze langstlopende opdracht ooit dus… met een prachtig eindresultaat:
